post editions

Few Loving VoicesPeter Martens

from the press Algemeen Dagblad

De ellende van alledag

Met de publicatie van twee oeuvreboeken en een aantal tentoonstellingen wordt de Rotterdamse straatfotograaf Peter Martens twee decennia na zijn dood eindelijk volop in de spotlights gezet. Dochter Anna: 'Zijn werk is nog steeds actueel.'

Hij was de fotograaf van de daklozen, van gehandicapten en kinderen die op straat moeten zien te overleven. In eigen land, maar ook in verre oorden, al dan niet onder toeziend oog van zijn vaste reismaatje Renate Dorrestein die hem op vele van zijn trips begeleidde.
Twintig jaar na zijn vroegtijdige dood in 1992 is er dan eindelijk een hommage aan de Rotterdamse fotograaf, die erom bekend stond het lijden van de mensen die op zijn pad kwamen helder in beeld te brengen. De bedelende kreupele, de eenbenige in zijn rolstoel, de man met het mismaakte gelaat: ze zijn er allemaal op de tentoonstellingen en in de boeken die dit jubileum markeren, evengoed als de beelden uit zijn eigen kring, zoals de geboorte van zijn twee dochtertjes.
Anna Martens, de jongste van de twee, is druk met het eerbetoon aan haar vaak bekroonde vader, die overleed toen zij 15 jaar oud was. Uit zijn immense oeuvre, ondergebracht bij het Nederlands Fotomuseum op de Kop van Zuid in Rotterdam, zijn diverse tentoonstellingen samengesteld in Rotterdam én Amsterdam.
Daarnaast verschijnen eindelijk de twee boeken waarvan hij nog zelf de dummies samenstelde. Mede dankzij zijn vrienden worden die boeken nu alsnog verspreid: American Testimony met foto's uit de Verenigde Staten en het overzicht Few Loving Voices. 'De tijd is nu goed,' zegt Anna. 'We hebben al eerder geprobeerd om de boeken uit te geven, dat was toen supermoeilijk, en nu ineens na twintig jaar valt alles op zijn plek.'
Basis voor dit grootse eerbetoon heeft de fotograaf, die in 1969 als eerste fotograaf werd toegelaten tot de Beeldende Kunst Regeling (BKR), nog zelf gelegd door al het materiaal te verzamelen voor de twee fotoboeken. 'Het was echt zijn laatste wens om deze uit te geven. Twee boeken waarvan mijn vader zelf vond dat deze zijn beste werk omvatten. Werk uit Amerika waar hij een aantal keren is geweest. Veel daklozen, maar ook andere aparte vogels zoals ik ze noem. Hij trof ze op straat, want hij was een heuse straatfotograaf. Veel mensen vinden de beelden hard, maar je leest het mededogen ervan af. En omdat hij iets wilde laten zien in de hoop dat er wat zou verbeteren.'
Zijn kijk op de wereld noemt Anna Martens de sterkste kant van het werk van haar vader, die nog op de lijst stond om lid te worden van het ttonaangevende internationale fotopersagentschap Magnum. 'Er waren mensen die het heel heftig vonden dat hij de dood van zijn eigen vader fotografeerde en de geboorte van zijn dochters, maar hij was niet alleen fotograaf van beroep maar ook mens. Alle foto's los van elkaar vertellen een verhaal waar je uren naar kunt kijken.'

Algemeen Dagblad | Evelien Baks | May 31, 2012

fewlovingvoices
← return
from the press

De Best Verzorgde Boeken
Algemeen Dagblad